گزارشی از مراسم چهلم شهید امیر جوادی‏فر

بغض بود، فضایی سنگین، چشم که می گرداندی زن و مرد و جوان و پیر هریک گوشه ای می گریست، گاهی صدای هق هقی بلند می شد و زنجیر افکار و ماتم حاضران را پاره می کرد. پرده ی نمایشی هم بود که عکس های امیر را نشان می داد، جوانی به غایت سرزنده، عاشق تنوع در پوشش، هر جا و هر زمانی بی خیال، خوش، خندان، عکسی زیبا هم داشت با موهای بلند و ریشی پرپشت، لیوانی به دست و خنده بر لب، عکسی دیگر با پیراهن سبز، نشسته بر زمین، لبخنده ای بر لب، عکسی دیگر کنار دریا، با محبوبه اش، و دیگر اعضای خانواده اش، همه جا شاد، سرخوش، سرشار از حس زیستن، طلب حیات، و امید.

برخی شعر خواندند،‌ از اعضای ادوار تحکیم وحدت هم کسی آمد و شعری خواند،‌ از خود امیر هم که معلوم شد در داستان و ترانه دستی داشته است داستانکی خوانده شده که قشنگ بود و نوید استعدادی شکوفنده را می داد که امروز دیگر نیست! جز شعرخوانی،‌ حرف هایی هم زده شد: پدر او هم از دردهایی گفت که برای بزرگ کردن و برکشاندن امیر کشیده است، به ویژه در این شش سال اخیر که امیر مادرش را هم از دست داده بوده است، و پیرمرد چنان ساده و چنان شمرده از فاجعه ی از دست دادن فرزندش سخن راند که اشک و هق هق گریستن در چشم و گلوی همه نشست. پیرمرد گفت "پسری که سال ها زحمتش را کشیدم، دیگر میان نیست، فقط خوشحالم که نامش خواهد ماند و قهرمانی به ایران داده ام، ایران سبز."

پیام شهیار قنبری پخش شد که در مصاحبه با صدای آمریکا مرگ امیر را فاجعه‏ای می دانست که هرگز از یادش نخواهد رفت، چراکه امیر از همراهان همیشگی برنامه های او و ترانه هایش بوده است. در همین برنامه ی ضبط شده ی صدای آمریکا که در مراسم پخش شد آن عکس شوم امیر هم نشان داده شد،‌ عکسی که در تضادی ژرف با سایر آن عکس ها که ذکرش رفت، با آن همه شادابی و سرزندگی، با آن همه بی خیالی و سرشاری، دل آدمی را به لرزه در می آورد؛ آن عکسی که نشان می دهد در کهریزک(ها) با جوانان وطن چه کرده اند؛ عکسی هولناک که گردنی بسته، چهره ای بی رمق، پیراهنی خونین،‌ و اندامی تکیده و پر از زخم بر آن نقش بسته بود؛ عکسی که مثل زخمی بدخیم و همیشگی در یاد تک تک شاهدان آن نشسته است.

امیر در بیمارستان و در وضعیتی که گویی او را از قفس حیوانی درنده بیرونش کشیده باشند پیش از آنکه دیگربار به همان قفس ببرندش و دست آخر هم جنازه اش را تحویل پدرش بدهند؛ و من نمی دانم آدمخواران کودتا تا کجاها در تطاول و تجاوز پیش رفته اند که از چنین جوانی چنین تصویری به دست می آید! عکس که به نمایش در آمد صدای گریه حاضران بلند شد، این لحظه را هیچ نوشته ای نمی تواند وصف کند. فقط داغداران و عزیز از دست دادگان می دانند چنین عکسی از کسی که عمری با او زیسته اند چه شکنجه ی روحی بی رحمانه ای است. بی جهت نیست که مادر ندا آقاسلطان گفته است هنوز آن فیلم را (خونبارترین فیلم هزاره ی سوم را، یعنی جان دادن ندا را) ندیده ام.

شعر «ابراهیم در آتش» احمد شاملو، با صدای گرم شاعر، موسیقی هایی از مجموعه ی "آفتابکاران" (یادآور قربانیان دهه ی شصت)، ترانه هایی از شهیار قنبری، و "سر اومد زمستون" - آهنگ انتخاباتی میرحسین - که با همسرائی و دست های افراشته ی حاضران به نشان پیروزی، با انبوهی از روبان های سبز، همراهی می شد از دیگر بخش های این مراسم بود. بانوی داغدار شهید جوادی فر هم در سوگ "مرد رؤیاهایش" که "دیگر رفته است و کلی ای کاش و حسرت بر جای گذاشته است" متنی را فراهم کرده بود که لا به لای خشم و عصیان و بغضش برای حضار خواند و با تشویق و کف زدن آنها مواجه شد.

و در انتها، ضیافت شام که چه عرض کنم، سوگ نشینی حاضران و صرف غذا انجام پذیرفت.

اینگونه بود مراسم یکپارچه سبز شهید امیر جوادی‏فر

عضوی از راه سبز امید (رسا)